Vuilniszakken Zoals ze daar 's morgens op de stoep tegen elkaar aan geleund warmte zoekend in hun plastic jassen staan te wachten, grijs, vormeloos, vol afgedankt leven, tegelijk broos en weerloos. Je zou ze weer naar binnen willen halen, je ouders wachtend op de bus. Victor Vroo

Garbage Bags The way they in the morning on the sidewalk lean against each other as they seek warmth in their plastic coats, standing there waiting, gray, formless, full of thrown out life, at the same time fragile and defenseless. You almost want to bring them back inside, your parents waiting for the bus.

Echtpaar in de Trein    voor Wobke Met de allerliefste in een trein kan aangenaam en leerzaam zijn. De prachtig vormgegeven stoel geeft allebei een blij gevoel. Voor 't verre reisdoel kant en klaar zit ik dus tegenover haar. De trein maakt zijn vertrouwd geluid en zij rijdt vóór-, ik achteruit. We zien dezelfde dingen wel, maar ik heel traag en zij heel snel. Zij kijkt tegen de toekomst aan, ik zie wat is voorbijgegaan. Zo is de huwelijkse staat: de vrouw ziet wat gebeuren gaat, terwijl de man die naast haar leeft slechts merkt wat zijn beslag al heeft. Van nieuw begin naar nieuw begin rijdt zij de wijde toekomst in, en ik rij het verleden uit. En beiden aan dezelfde ruit.    Willem Wilmink (1936)

Married Couple in the Train    for Wobke With one's dearest sweetheart in the train can be so pleasant and keeps one sane. The wonderfully fashioned chair is for both such a happy affair. Before our destination ready to go I sit across from the one that I know. The train makes its usual sound as I ride backwards—, and she forward-bound. Both of us see the same things go by, but I quite slow while for her they fly. Thus far into the future she can see, where I have the past for company. So is the married state: the woman sees what is their fate, while the man who lives beside her only notices that which for him is near. From beginning to new beginning she into the distant future rides, and I ride away from what is past. And both before the same bit of glass.

Foto Negatief Met grote vingervlugheid heb ik de tuin vol bloemen gezet, het gras gemillimeterd en het straatje naar de voordeur geveegd; heb ik de wanden van de kamer aangetikt om hun klank van kristal, en kranten op tafel gelegd voor gezelligheid, een boek open op zomaar een bladzij; en toen ben ik gaan zitten op een stoel, met gevouwen handen en volstrekt niet leunend— zo zat mijn grootmoeder vroeger in 't zwart, als een kruisspin in haar web tussen de geraniums.    C.O. Jellema

Photo Negative With great finger dexterity I filled the garden with flowers, mowed the grass down to the millimeter and swept the little path to the front door; I ticked upon the walls of the room for their crystal sound, placed newspapers on the table for atmosphere, and opened a book to a haphazard page; and then I sat myself in a chair, with hands folded and decidedly not slouched— this is how my grandmother would sit in black, as a diadem-spider in her web amongst the geraniums.

De Gestorvene Zeven maal om de aarde te gaan, als het zou moeten op handen en voeten; zeven maal, om die éne te groeten die daar lachend te wachten zou staan. Zeven maal om de aarde te gaan. Zeven maal over de zeeën te gaan, schraal in de kleren, wat zou het mij deren, kon ik uit de dood ik die éne doen keren. Zeven maal over de zeeën te gaan- zeven maal, om met zijn tweeën te staan.    Ida Gerhardt  (1905-1997)

The Departed One To go seven times around the earth, if necessary on hands and feet; seven times, to greet the one who would be waiting with a smile. To go seven times around the earth. To go seven times over the seas, threadbare clothes, makes no difference to me, could I bring back that one from the dead. To go seven times over the seas, seven times, to stand as two together.

Democraat In deze kamer ben ik eindlijk thuis. Ik zal geen vers meer schrijven dat mijn leven uiteen moet rukken om te zijn geschreven. Ben ik een dichter, dan is 't per abuis. Ik lees het nieuwe boek. De kachel suist. Geertruida staat een overhemd te strijken. Ik heb maar van een bladzij op te kijken om te beseffen welk geluk hier huist. Zo zal het door de jaren blijven duren. We krijgen straks een kind en mijn pensioen zal voor onze ouwe dag het zijne doen. We hoeven niet voortijdig te verzuren. Ook leven wij in vrede met de buren. De ene heet Van Brakel, de ander Griffioen.    Gerrit Achterberg (1905-1962)

Democrat In this room I'm finally at home. Never again shall I write a verse that tears my life apart in order to write it. If I am a poet, then it's just a mistake. I read the new book. The heater rustles. Gertrude is ironing a shirt. I only need to look up from a page to realize the happiness which lives here. This is how it will last through the years. We'll soon have a child and in our old age my pension will care for all our needs. We needn't become bitter prematurely. Moreover, we live in peace with the neighbors. One is called Jones, the other Rutledge.